AFSCHEID VAN EEN FENOMEEN
door Koos de Vos en Rich Pontier

Enige tijd geleden ontving ik van Emil, ons allen bekend, een triest bericht.
Emil kondigde aan te stoppen met het klokkengebeuren. Ik schrok behoorlijk daar ik Emil inmiddels enigszins kende en dacht dat hij nog lang in de klokkenwereld en met de Rikketik verbonden zou zijn. Maar Emil is Emil en heeft een moeilijke beslissing op zijn eigen manier genomen, resoluut en goed overdacht. Ondanks zijn bezwaar vind ik en met mij velen, dat we Emil’s afscheid niet zo maar voorbij kunnen laten gaan. Emil is een icoon in de klokkenwereld en op de Rikketikbeurzen geweest en heeft ontzettend veel mensen voor klokken kunnen interesseren. Daarom heeft Koos het onderstaande verslag van Emil’s afscheid vastgelegd.

Hij is een fenomeen. Emil Eijkelkamp. Fenomenen worden helaas vaak niet overal evenveel gewaardeerd. Dat kan Emil echter niets schelen. Hij doet zijn dingen, zoals hij vindt, dat het goed is.
En hij kan er wat van. Hij wist honderden mensen enthousiast te maken voor het klokkenmaken. Met zijn klokkentechniekcursussen en later de klokken-clinics met oud-cursisten, die zich inderdaad op het pad van het repareren van klokken hadden begeven. En hij schreef naar aanleiding van die omgang met cursisten een handboek: "Klokken repareren, dat kan ik”. Er verschenen vele herdrukken, door hem zelf uitgegeven.
Doe hem dat allemaal maar eens na. "Klokkenemil” was zijn merknaam. De cursussen werden enkele jaren geleden overgedragen aan een opvolger. De naam "Klokkenemil” bleef bestaan en bestaat nog steeds. Een goede naam doe je niet weg.

Op 5 april nam Emil afscheid van zijn laatste activiteit, de klokken-clinics. Hij organiseerde zijn eigen afscheidsfeestje. Zo zit hij in elkaar. In het clinic-honk kwamen die dag 47 clinic-ers van de verschillende clinic-groepen bij elkaar voor een laatste gezamenlijke bijeenkomst. Verhalen, anecdotes, een heerlijke lunch en een heuse verloting van Emils laatste klokkenspullen.

Woorden schoten eigenlijk te kort.
Enkele genoemde typeringen. Probleemoplosser: hij had voor vrijwel alles een oplossing. Analyticus: hij leerde analytisch denken volgens de door hem genoemde "Scherlock-Holmesmethode”. Schrijver: hij zette alles op schrift. Slim, innovatief en creatief: als er iets niet bestond, maakte hij het, gereedschap voor heel andere doelen worden door hem zeer doelmatig voor iets anders gebruikt. En tenslotte eigenzinnig: dat etaleerde hij telkens weer. Hij doet de dingen, zoals hij vindt, dat ze moeten. "Het moet zo, en niet anders”. En "Ik heb dat jullie al honderd keer verteld. Staat in het boek. Lezen, lezen, lezen…..”. Geen discussie mogelijk. Hij heeft een fotografisch geheugen. Voor de clinicbijeenkomsten kon hij inhoudelijk niet veel voorbereiden, hij wist immers nooit welke vragen er zouden komen. Maar altijd tekende hij spontaan en in no-time de onderdelen van een uurwerk, waar een vraag over kwam, feilloos op het bord uit. Zo uit zijn blote kop....
Hij stopt er echt helemaal mee. En daar is hij blij mee, zegt hij. Wel, laten we het daar dan maar op houden. Hij zal gemist worden. Afscheid van een fenomeen.....